Informacje
Ruch Bokserów
Przeciwko polityce cesarza powstały chińskie masy ludowe. W Chinach już w XIX w. istniały tajne organizacje o charakterze sekt religijnych, Podczas walk z Francuzami w Tonkinie, zacięty opór stawiały im tzw. „czarne chorągwie”. Tym razem rozwijało swoją antyeuropejską propagandę stowarzyszenie „Iho Czuan” - „wielka pięść” od czego wzięła się nazwa bokserów. Ruch bokserów początkowo skierowany był przeciwko misjonarzom chrześcijańskim, rozpoczął działalność już w 1899 r. bokserzy z półwyspu Szantung zaatakowali Pekin pokonując amerykańsko-brytyjski korpus ekspedycyjny, który z ciężkimi stratami powrócił do portu w Taku. Flota zjednoczonych sił mocarstw zbombardowała 16 VI Taku i zdobyła je.
Obleżęnie poselstw
Mimo to „Chińcyki trzymali się mocno” (cytat z „Wesela” Wyspiańskiego właśnie do tych wydarzeń się odnosi). Na wieść o zdobyciu Taku wojska chińskie oficjalnie już przyłączyły się do bokserów. 20 VI bokserzy zaatakowali dzielnice ambasad w Pekinie. Ofiarą tych rozruchów padł wtedy niemiecki poseł hr. Ketteler. Do dalszych mordów podżegała chińska cesarzowa-wdowa Tse-hsi. Dzielnicy broniła nieliczna garstka żołnierzy która jednak wytrzymała oblężenie do czasu nadejścia z Taku odsieczy w postaci 15-tys. międzynarodowego (oddziały niemieckie, brytyjskie, japońskie, rosyjskie, francuskie, amerykańskie, oraz symboliczne włoskie i austriacko-węgierskie), korpusu ekspedycyjnego pod dowództwem brytyjskiego adm. Seymoura. Po zdobyciu Tientsinu 14 VII, armia ta 15 VIII dotarła do Pekinu i uwolniła oblężone poselstwa.
Tymczasem cesarz Niemiec Wilhelm II postanowił zorganizować kolejną ekspedycję złożoną z 10.000 ludzi pod dowództwem hr. Waldersee aby „żaden Chińczyk przez 1.000 lat nie śmiał krzywo spojrzeć na Niemca”. Swoją ekspedycję przygotowali tez Rosjanie, którzy zajęli północną Mandżurię docierając aż do granicy z Koreą na rzece Jalu (Taedong).